تا دمي هست مرا ياد كني تامجال جبران كم كاري دلهاست مرا ياد كني ياد من گر برود از يادت همين در روز جاری و زمان آیندهست مرا خاك كني ايندم،نفسي است گر نباشد مرگ است ياد بي همنفسي ها مرگ است. گرمرگ، بي همنفسي با يار است! تامجال جبران كم كاري دلهاست كاري بكنيم ياد ما گر نرود از يادي همنفسي، دم گرمي است كه روز بعد دارد.

ادمهاي اين حوالي زبانت را كه نفهمند، با نيش زبانشان حك ميكنند تمام نادانيشان را و تو ميماني حكاكي اين زمانه ...

تا دمي هست مرا ياد كني تامجال جبران كم كاري دلهاست مرا ياد كني ياد من گر برود از يادت همين امروز و فرداست مرا خاك كني ايندم،نفسي است گر نباشد مرگ است ياد بي همنفسي ها مرگ است. گرمرگ، بي همنفسي با يارادامه مطلب

خواب به خواب شود ، آنكه خواب مرا ربود.

دريغ

من چقدر تو را از خود دريغ كرده ام.

من،قسمتي از تو را براي تمام لحظه هايم ميخواهم.

براي تمام لحظه هاي پيروزمنديم و شريك لحظه هاي سرخوردگيم همانجا سرم را بالا ميگيرم.

و تو را اينطور باور دارم ك فقط ميتوانم عاشق تو باشم.

روزي...

روزي دنبال تمام شدن دنيا بودي

فكر ميكردي روزي چيزي يا كسي تمام دنيايت شود؟؟!!!

چرخش زندگي بهمين سادگي انكار نشدني و عجيب است.

غمزده

غم ميزند بر خانه ات

بر طبل بي عاري نزن

غم، باده ي مي ها ننوش . لبخند، سجاده نكن

تقصير را اندازه كن

اما عدالت پيشه كن

غم ميزند بر خانه ات

طوق غلامي ميزند

رداي قضاتي نپوش

بر طبل بي عاري نزن.

نصف جهان

اينجا نصف جهان بيدار است...

و قدر بيداريشان،خورشيد خوابيده است.

به اندازه خواب آلودگيش كل فضا مسكوت است...

اينجا نصف جهان بيدار است.

حجم

هجاهاي سنگيني ك بر زبان جاري نميشوند

و حرفاي ناتمامي ك هرگز شنيده نميشوند

خط خطيهايي ك اشكال هندسيش منشوري ميشود از احساس

و تلولو انتقام سختگيرانه عقل از احساس

و باز هم تعريف و تمجيد متظاهرانه عاقل اندر سفيان

و باز تكرار و تكرار و تكرار....

تقصير

غم ميزند بر خانه ات

بر طبل بي عاري نزن

غم،باده ي مي ها ننوش، لبخند،سجاده نكن

تقصير را اندازه كن، عدالت پيشه كن

غم ميزند بر خانه ات، طوق غلامي ميزند

رداي قضاتي نپوش

بر طبل بي عاري نزن

سهراب سپهري

من ب آمار زمين مشكوكم،اگر اين سطح پر از آدمهاست

پس چرا اينهمه دلها تنهاست؟!

بيخودي ميگويند هيچكس تنها نيست،چه كسي تنها نيست

همه از هم دورند.

همه در جمع ولي تنهايند،من ك در ترديدم، تو چطور؟

سكوت

پر آواترين حرفهايي است ك زمزمه ميشود

و خوشبحال ات ميشود آنوقت ك سكوتت شنيده ميشود.

آدمها گاهي مانند زنجيره تسلسلي ميشوند،ك پاره ميشود با راحت گذر كردن از هم.

و آن وقت ك سختگيرانه بر زمين و زمانه ناله ميكنند دنبال ك تضادش آرامشان ميكند همانكه سختگيرانه

دنباله رو اش بودند و راحت از آن گذر كردند. (آدمها غرورها ك بشكنند متصل ب زنجيري ميشوند ك تسلسل هم

در آن بي معني است)

و چه راحت گذر ميكنيم از انتخابهاي سختگيرانه مان چقدر متضاد از نيازهاي وجوديمان قدم برميداريم

ما آدمهاي زنجيروار...

پر ميشود هستيم از احساس

و خالي از عطش هايي از نوع اقتضاي زمانه

خط ب خط پر از شعرم،شعرهاي بي كلام و عارفانه

پر از تشويشم پر از سوالهاي بي پاسخ،با يك ذهن درگير و ترس جواب هاي بي پايه

ساكت غوطه ور در خلاء هاي خاص زمانه،با مهر و موم سكون از تب و تاب

خط ب خط شعرهاي عاشقانه.

پر ميشود هستيم از احساس، اما،پربار از دستچيني هايي عاقلانه.